سرمقاله

طالبان صلاحیت تصمیم گیری را ندارند!

 

هنوز روشن نیست که طالبان در نشست استانبول شرکت می کنند و یا خیر؟

اما طالبان در توافق‌نامه‌یی که حدود یک سال پیش در دوحه به امضا رسانیدند امیدوار بودند که نیروهای امریکایی از کشور بیرون می‌شوند و آنها دوباره به کابل بر می گردند و امارت اسلامی شان را زیر یک نام دیگر قایم می کنند.

اکنون که نیروهای امریکایی در اول می از افغانستان بیرون نمی شوند و تا پنج ماه دیگر خروج این نیروها به تعویق افتاده است، طالبان گیچ شده اند که چه کنند.

از یک طرف جامعه جهانی به ویژه سه کشور قدرت‌مند جهان یعنی روسیه، امریکا و چین اعلام کردندکه برگشت امارت اسلامی را نمی پذیرند، از سوی دیگر توافق نامه دوحه از نظر طالبان نقض شد و حدودهفت هزار زندانی دیگر آزاد نگردید و هم نام رهبران شان از فهرست سیاه سازمان ملل متحد بیرون ساخته نشد.

اگر طالبان به اثر فشار امریکا بر پاکستان در نشست استانبول شرکت  کنند واضح است که همین دو خواست خودشان یعنی رهایی باقی‌مانده زندانیان و بیرون شدن نام های رهبران آنها از فهرست سیاه را تکرار خواهندکرد.

این در حالی است که حکومت افغانستان به مردم وعده داده است که دیگر هیچ زندانی طالبان آزاد نخواهدشد و معاون اول ریاست جمهوری به صراحت اعلام داشت که رهایی پنج هزار زندانی طالبان از سوی حکومت یک اشتباه بود.

به همین گونه رهبران حکومت افغانستان مسأله طرح انتخابات زودهنگام را مطرح کرده اند و گفته اند که قدرت را پس از یک برگزاری انتخابات انتقال می دهند.

این درحالی است که بیشتر گروه های سیاسی و برخی از کشورها برای بیرون رفت از این مشکل، مسأله اداره موقت یا انتقالی را مطرح کرده اند که طالبان هم می توانند در این اداره سهیم شوند.

اما مسأله بسیار مهم این است که طالبان در این کش و قوس ها، نقش اصلی ندارند و جلوشان به دست نظامیان پاکستانی است.

طالبان در همین مدت که به جنگ و خشونت های شان زیرنام جهاد در برابر امریکایی ها ادامه داده اند، همه را دستگاه استخبارات پاکستان آی اس آی سازماندهی کرده است و این سازمان بسیار مخوف برای پیشبرد مقاصد و اهداف خودش، از شیخ های عرب هم کمک خواسته است تا طالبان را پشتیبانی مالی کنند.

بسیاری از آگاهان نظامی به این باور اند که طالبان بدون همکاری و کمک پاکستانی ها تا چند ماه محدود به جنگ شان ادامه داده نمی توانند و پس از چند ماه ماشین جنگی آنها از کار می‌افتد و توان پیشبرد جنگ و خشونت را ندارند.

با توجه به همین ملاحظات، پس بهتر است که کشور های ذی‌دخل در قضیه افغانستان و گروه های سیاسی داخلی به عوض انتظار کشیدن به پاسخ و نظر طالبان با پاکستانی ها مذاکره کنند و این کشور را قناعت بدهند و فشار بیاورند که دست از حمایت طالبان بردارد و بگذارند صلح و ثبات در افغانستان تأمین شود.

در غیر آن انتظار داشتن از طالبان ضیاع وقت است و بدون مشوره نظامیان پاکستان طالبان هیچ تصمیم نخواهند گرفت.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن
رفتن به نوار ابزار