موسس، صاحب امتياز و مدير مسوَل

مير حيدر مطهر

شماره تماس: 0700282673

 

 


 

صفحه اصلی

اخبار

سرمقاله

مطالب سیاسی

گزارش ویژه

فرهنگ کده

نامه های وارده

تماس با ما

درباره ما

 
 
::: بازديدکننده گان
 
 

نامه سرگشاده به وزیر تحصیلات عالی




جناب دوکتور عبيدالله عبيد! ما اهالی شهروندان شهر کابل دوره کاری شما را در پست رياست طبی کابل به دیده قدر مینگریم، باور داریم در مورد این نامۀ ما نیز مطابق قانون اجراات را عملی میسازید. ما شهروندان شهر کابل از دست رقابت انتفاعی در دانشگاه هاى خصوصی به جان آمده ایم با آنکه می دانیم. ایجاد دانشگاه ها ومکاتب خصوصی در کشور تجربۀ نسبتاً تازۀ است که بسیاری از مردم به خصوصیات حقوقی شان آشنائی ندارند. مردم فکر میکنند رقابت بخاطر ایجاد سهولت های تحصیلی، بلند بردن کیفیت درسی وارتقای رشد ظرفیت هاست اما طوری که مشاهده میگردد کاروان تیز رفتار انجو های تحصیلی بطرف انتفاعی شدن تمایل وسرعت بیشتر دارد تا بلند بردن کیفیت تحصیلی. فقط شاگردان و والدین شان میدانند از شمولیت تا فراغت چند بندر پلى را عبور میکنند.

هدف از ایجاد تأسیسات تعلیمی: افغانستان میدان آزاد رقابت های منفی وحتی زیان آور است رقابت هايی که ارزش ها را صدمه میزند وهنجار ها وقواعد را میشکند. این رقابت در سیاست، در اجتماع، در فرهنگ وکلتور ودر اقتصاد کاملاً مشهود است.

ولی آنچه به نهاد های تحصیلی وتعلیمی ارتباط میگیرد بیشتر از هر عرصه دیگر نگران کننده است. مردم انتظار دارند تا فرزندان شان مبادی حقوق وارزش های حاکمیت قانون وعدالت گستری را در مراکز علمی وتحصيلی فرا گیرند واما اگر نهاد های تحصیلی مظهر قانون گریزی ومنبع ومصدر زر اندوزی باشد "حـال طفلان خراب می بینیم" چه شاگردان چیزی می آموزند که بچشم سر مشاهده ویا عملاً تجربه کرده باشند.

اعتبار تحصیلی: مسلماً تمام دانشگاه هاى خصوصی که دارای رشته ها ومسلک های مشابه اند دیپلوم های شان در نزد دولت ومؤسسات دولتی وشرکت های خصوصی بخاطر کار یابی دارای اعتبار مساوی است واما اختلاف چشمگیر وگیچ کننده در اخذ اجرت وفیس گیری زیر عناوین مختلف مردم را به حیرت انداخته است.

هر دانشگاه حق راجستر، حق الشمول، اجرت ماهانه، سمسترها، قیمت کتاب وپرداخت های استثنايى به خاطر لوکسى میز وچوکی خودرا از شاگردان و اولیای شان میگیرند. حال سوال این است که آیا دولت برای فیس و اجرت این نهاد های تحصیلی قانونى را وضع کرده است ویا اینکه هرکس در و دروازه يى را گشوده تا دستش به جیب مردم برسد. اگر دولت دانشگاه هاى خصوصی را درجه بندی کرده باشد که یکی دارای کیفیت عالی وفیس بلند است باید از طریق مطبوعات ونشرات به سمع مردم رسانیده شود والا بسیاری از دانشگاه هاى خصوصی دارای سطح تحصیل بسیار پائین است.

فرهنگ بی قانونی: جناب دوکتور عبیدالله عبید! باور داریم که شما میدانید قانون گریزی میتواند در برخی عرصه ها رايج شود واما در بدنۀ نظام وتشکیلات شبه دولتی نهایت زیانبار است. در دانشگاه هاى خصوصی دانشجويان صنوف دو وسه دانشگاه هاى دولتى به معاش خیلی کم درس می دهند اما فیسی را که مسؤولان از شاگردان میگیرند خیلی کمر شکن است.

بگونۀ مثـال یک مؤسسه تحصیلی فیس ماهانه آن ده هزار افغانی، دیگرى بیست و دیگرى برای هر سمستر پنجاه هزار افغانی میگیرد، علت اصلی این بی قانونی وخود سری این است که مؤسسات تحصیلی هویت وماهیت خود را از دست داده اند واین نهاد ها به جای اینکه هویت وماهیت تعلیمی وتحصیلی داشته باشند بیشتر به یک شرکت انتفاعی یا به اصطلاح عام به جوگ تبدیل شده است.

اگر قرار چنین باشد که برخی دانشگاه ها مقررات خودرا داشته باشند وفیس وعاید زیاد جمع آوری میکنند، لطف نموده عاید خودرا به دفتر مالیات وزارت مالیه گزارش دهند تا به تناسب عاید شان از ایشان مالیه گرفته شود. خیلی درد آور خواهد بود که هرکس هر چه قانونی وغیر قانونی بدست می آورد وفا صله زنده گی بین اقشار جامعه ومردم را زیاد میسازد واز طرف هیچ مرجعى مورد پرسش قرار نمی گیرد.

جناب وزیر! اگر شما سر به مؤسسات تحصیلات خصوصی بزنید به چشم سر می بینید که زیاد تر استادان این دانشگاه ها یا دانشجويان دانشگاه های دیگر و یا استادان متقاعد دانشگاه های دولتی اند. ما اهالی شهر کابل یکبار دیگر باز هم از وزیر جوان تحصیلات عالی صمیمانه تقاضا به عمل مى آوريم تا راه مؤسسات تحصیلی را از شرکت های پر منفعت مالی جدا سازند والا جوانان از زمان شمولیت تا ختم تحصیل جز کیسه بری وقانون شکنی وفزون خواهی چیزی نخواهند آموخت. امید واریم جواب نامه ما را کتباً به همین روز نامه ارسال نمايند.

بااحترام

شمارى از باشنده گان کابل

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



 

 

    

All Right Reserve To Arman-e-Mili 2009 |Powered by Webmaster (APMC)