سرمقاله

!دزدان کلان هم مورد پیگرد قرار بگیرند

2017-Mar-28  || 

مقام های وزارت دفاع کشور دیروز در یک نشست خبری اعلام کردند که به تعداد 1394 تن از کارمندان آن وزارت به دلیل دست داشتن در فساد اداری و سوء استفاده از صلاحیت های وظیفوی بازداشت و برکنار شدند. معاون وزارت دفاع در  امور استخباراتی و استراتیژیک توضیح داد که به تعداد 946 تن از این افراد افسر، 230 تن معتمد و محاسب و به تعداد 209 تن آمرین بستن قراردادها هستند و تعدادی هم در بخش های لوژستیکی و شعبات تخنیکی مصروف کار بودند. این اقدام وزارت دفاع در حالی صورت می گیرد که اخیراً برخی از نهادها و مقامات امریکایی به وزارت دفاع کشور اتهام وارد کردند که فسادهای بسیار کلان اداری در این وزارت وجود دارد و اشاره آنها نسبت به برخی از جنرالان و مقام های بلند پایه وزارت دفاع بوده است. با توضیحاتی که دیروز مقامات وزارت دفاع در خصوص فساد در آن وزارت داشتند، بیشتر  کارمندان پایین رتبه به اتهام فساد برکنار و یا بازداشت شده اند و از دست داشتن جنرالان و بلند پایه گان وزارت دفاع در فساد چیزی نگفتند. در حالی که تا مقامات بلند پایه در فسادهای کلان به ویژه قراردادها دست نداشته باشند، کارمندان پایین رتبه و زیر دست، کاری را انجام داده نمی توانند. تجربه نشان داده است، در آن نهاد هایی که مقام های رهبری و بلند پایه گان در فساد های اداری ذیدخل نباشند بعید است که کارمندان عادی بتوانند مرتکب فسادهای کلان شوند. ممکن است در نهادهایی که مقامات رهبری پاک داشته باشند، کارمند


استیضاح وزیران یا استهزای نماینده گان؟

!انتقام رییس جمهور به کشور آسیب می رساند

!معارف کشور کاستی های فراوان دارد

!آرمان ملی 15 ساله شد



3
H: 3°
L: -2°
Kabul
Saturday, 14 January
See 7-Day Forecast
Sun Mon Tue Wed Thu Fri
           
-9° -9° -11° -11° -12° -9°

SUBSCRIBE TO RSS

سلطان سگ باز و سگان سلطانی

 

روزی از روزها، دوست من نجیب رسا روایت میکرد که روزگاری سرزمینی بود و آن سرزمین را سلطانی بود که سلطان را ذوق در سگ بازی بود. چنین بود که در آن سرزمین سگان را چنان جایگاهی بود که همهگان خود را شیر ژیان می انگاشتند. ناقلان آثار و راویان اخبار گاهی که چیزی در پیوند به سگان سلطانی روایت میکردند آنان را کلب ابن کلب میخواندند.

جماعت سگان روزتا روز فزونی میگرفت و شهر کوچه کوچه ازغوغای سگان پر بود و راه بر مردمان می بستند، سگان دمها حلقه میکردند و آسوده ازهر تشویشی در پای دیوارها می خوابیدند. در این سرزمین بلندترین آواز آواز سگ بود. مردمان را چارهیی نبود جز این که پیوسته سگان را نانهای روغنی و کبابهای گوسفندی درست کنند. گویی مردم برای رفت و آمد خود در کوچهها سگان را باج میدادند.

مردمان خود گرسنه مانده بودند و کودکان با حسرت نگاه میکردند که چگونه سگان نانهای روغنی و کبابهای گوسفندی نوش جان میکنند؛ کودکان تا بر مادران شان اعتراض میکردند که مگر ما قدر سگ کوچه همنشدیم که باری برای ما نان روغنی یا کباب گوسفندی درست کنید!

مادران با گلوهای بغض آلود می گفتند: کوچه دیگر ازمانیست، در کوچه سگان اند که حکم می رانند. اگر گرسنه بمانند شما را وقتی که به مکتب می روید زنده زنده می‌‌خورند. خود گرسنه می مانیم؛ اما برای سگان نانهای روغنی و کبابهای گوسفندی می دهیم تا پیش چشمشان را بگیرد! سگان در نزد سلطان قدر و منزلت بیشتر از ما دارند.

روزگار روزگار سگی بود و نمیشد سنگی به سوی سگی پرتاب کرد. مردم توان آن را نداشتند تا به حضور سلطان روند و شکایت کنند که سگان همه زندهگی آنان را میخورند و راه بر آنان می بندند!

سلطان خود در دربارسگان نخبه وبرگزیدهیی را از نژادهای گونان و شهرهای رنگارنگ گرد آورده بود و به هرکدام نامی و لقبی داده بود که چنان القابی حتا در سلطان القوامیس هم پیدا نمیشد. سگان سلطانی می خوردند و می خوابیدند و از امتیازات همیشهگی و احترام پس از مرگ برخوردار بودند.

چون سگان سلطان میمردند یکی از بلندپایهگان دربار دستور مییافت تا همه مراسم خاکسپاری را برجای آورد. روزی از روزها پاره گوشت استخوان داری در گلوی یکی از سگان بلند نژاد سلطان گیر ماند که نه بیرون اش می توانست کرد و نه هم میتوانست فرو بردن، تا طببان خاص را آگاهی دادند، آن سگ برگزیدۀ سلطانی از پای در آمد و برزمین افتاد و درجای بمرد!

سلطان فرمان فرمود که این بار باید بزرگ دربار ارشدالوزرا مراسم را با شکوه و جلالی که شایستۀ آن کلب بزرگ سلطانی باشد برجای آورد. بزرگ دربار هرچند خود را به این سو وآن سو زد؛ اما چارهیی جز پذیرفتن دستور نداشت که دستور دستور سلطان بود. چنان بود که دست به کار شد، پارچۀ ابریشمین از چنین خواست و مشک از ختن و عنبر ازعمان و آب پاکیزه از آبشار نیاگارا. با جماعتی از دستیاران دربار، آن سگ سلطانی را  با آب پاکیزه شستند، به مشک وعنبر اندودند و در پارچه ابریشیمن پیچیدند.

نقارهچیان فراز کاخ سلطان برآمدند و چنان اندوهناک نقاره نواختند که گویی جهان به پایان رسیده است. مردمان در یافته بودند هرزمان که چنین نقارهیی بربام کاخ سلطان نواخته میشود حتماً یکی از سگان سلطانی مرده است. مردمان از خانهها بیرون بر آمدند و در دو سوی کوچههای که به گورستان سگان سلطانی می رسید ایستادند تا با سلطان سگباز خود، غم شریکی کرده باشند.

بزرگ دربار پیکر آن سگ سلطانی را روی شانهها افگند و از دو دست آن محکم گرفت. جماعت درباریان او را دنبال میکردند. در پیشاپیش آنان شماری از سگان برگزیدۀ سلطانی در یک خط آرام و اندوهگین  گام برمی داشتند.

بزرگ دربار گام که بر می داشت، دو چشماش بر زمین دوخته بود. دلاش نمی خواست تا چشم کسی بر چشم او افتد. همین گونه از میان کوچهها می گذشت که
 ناگهان در خم یک کوچه چشماش به چشم مردی افتاد و تا خواست که چشم بر زمین افگند دریافت که مرد او را شناخته است. لحظهیی درنگ کرد و دید هنوز مرد به سوی او نگاه میکند. او را شناخت، دوست دوران مکتباش بود. گامی پیش گذاشت و در برابر او ایستاد و گفت:

میبینی دوست! من در نظر مردم بزرگ دربارم! خداوند میداند که چه مردمانی در حسرت جایگاه من اند، اما من چقدر نگون بختم!

مرد گفت:

جای شکایتی نیست، خداوند را شکر گزار باش!

 تا می خواست چیز دیگری بگوید که بزرگ دربار، با صدای آمیخته با خشم گفت:

چه جای شکرگزاری! شکر گزاری برای چه ! مگر روز و حال مرا نمیبینی  که سلطان جسد سگی را بر دوش من افگنده تا  ببرم  و در گورستان سگان سلطانی با مراسم خاصی به خاکشاش بسپارم!

مرد همانگونه که خاموشانه به سوی بزرگ دربار نگاه میکرد، گفت:

بازهم جای شکر است، شکر برجای کنید!

بزرگ دربار این بار از خشم  چنان بر مرد فریاد زد  که همه مردمان کوچه تکان خوردند، جسد سگ را با شدت به سوی شانه هایش بالا کشید و در حالی که کلۀ سگ روی شانهاش تکان میخورد گفت:

نگاه کن این کلۀ یک سگ است، روی شانۀ من، در کنار کلۀ من!  باز میگویی جای شکر است، شکر شکر، چه شکر! مردۀ سگ را بر دوش کشیدن چه جای شکر دارد!

بار دیگر با خشم جسد سگ را روی شانه بالا کشید و غمغم کنان به راه افتاد، هنوز چند گام بیشتر نرفته بود که مرد صدا زد:

بلی خدای خود را شکرگزار باش،

بزرگ دربار ایستاد و روی برگشتاند، شاید میخواست دوست دوران مکتب خود را دشنامی دهد؛ اما مرد باصدای بلندتری گفت:

خدای خود را شکرگزارباش! خدای خود را شکرگزارباش که سلطان خرباز نبود، خرباز! آن گاه جسد سنگین خری را چگونه روی شانهها به گورستان خران سلطانی میرساندی، خوب است که سگباز
 است!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 


صفحه فرهنگ وهنر

جلال نورانی دیگر طنز نمی نویسد!

2017-Mar-28 ||  پرتونادری

چه دردناک است که ناگهان نگاهایت روی سطرهای می دوند و در پایان در می یابی که دوستی خاموش شده و بعد قطره قطره لغزش داغ اشک هایی را روی گونه هایت احساس می کنی. روز دوشنبه  بیست و هفتم مارچ 2017 برابر باهفتم حمل 1396 خورشیدی نگاه های من همین گونه روی سطرهای خبر خاموشی طنز نویس، نمایشنامه نویس و پژوهشگر ادبی کشور جلال نورانی دوید، چنان کودکی پا برهنه یی که از خط قوغ آتش بگذرد! روانت شاد باد! چه نا به هنگام تکاور زنده گی به آن سوی دیوار شکستۀ مرگ جهاندی! چند سال پیش در پیوند به چگونه گی طنز نویسی افغانستان چیزی نوشته بودم و این سطرها در پیوند به جایگاه طنز نویسی نورانی  شکل گرفته بودند. *** نام جلال نورانی با طنز نویسی افغانستان چنان پیوندی دارد كه اساساً نمی شود بدون نام او بحث طنز نویسی در كشور را مطرح كرد. او را می توان یكی از پایه گذاران طنز نویسی به مفهوم امروزین آن در ...

فعل جمع یا مفرد

2017-Mar-26 ||  دوکتور استاد اسدالله حبی

نوشته اند که برای جانداران درحال یکی بودن، فعل مفرد نوشته می شود و درصورت چند تا بودن، فعل جمع باید بیاید و برای بیجان‌ها تنها فعل مفرد باید به کار برود. مانند:  دراین وادی‌ها دریاها آرام است .  درخت‌ها ازبی آبی خشک شده است .  درکنار این حکم‌ها می نویسند به استثنای آن که چیزی به جاندار تشبیه شده باشد، مانند :  ستارگان چشمک می زدند .  علف‌ها ضجه می کشیدند. مگردر متن‌های قدیم این قید وقاعده بارها شکسته است . قاضی گفت: بدان وقت که از بخارا لشکرهای ایلک باسباشی تگین بیامد ومردمان بلخ با ایشان جنگ کردند . ( تاریخ بیهقی ، رویة ۸۳۳)  لشکر اسم جمع است و لشکرها جمع آن ، مگر فعل، مفرد بکار رفته است . دو سه مثال از دانشنامة علایی ابن سینا می آورم تا دیده شود که با چه گونه اسم‌ها فعل جمع می آوردند و با چه گونه اسم‌ها فعل مفرد : ـ جسم‌ها که یک اندر...

به گرامیداشت از 74 سالگی استاد واصف باختری

2017-Mar-26 || 

«خراسان اینک از خورشید خالی می کند آغوش!» در هفته پایانی ماه حوت سال گدشته استاد واصف باختری از قله های بلند شعر فارسی- دری پا به هفتاد و چهار ساله‌گی گذاشت. ضمن تبریک این روز خجسته به جناب استاد بزرگوار و آرزوی سلامتی ایشان،  روزنامه آرمان ملی این روز را گرامی داشته دو سروده را از دو شاعر کشور به ایشان پیشکش می دارد: از این جابلقا  نثار آن تناور درختِ سرود و سخن، آن که برمن بسی مهربان بوده است و از سایة پربارش فیض بسیار برده ام، استاد همیشه در یادم، واصف باختری! (محمد افسر رهبین، تهران ـ اسفند 1391) جهان را یک قدم طی میکند پیرِ عصا بردوش چه پر کرده ست بر جامش مگر؟ این مرد دریانوش چنان افتاده رو بر خاک در برهوت تنهایی  که گویی دو رَکعت عشق میخواند چنین خاموش مگر از «نوبهار» آیینِ دیگر غیر دودش نیست! که تسخر میزند اینگونه بر تاریخ آتش پوش گما...

نوروز و سال نو شما مبارک

2017-Mar-19 ||  دوکتور محمد ظاهر عزیز

فرخی شاعر بزرگ دربار غزنه، دوستان و عزیزانش را در نوروز با این کلمات به بوستان  دعوت می نماید: (بیا در بوستان چونان که رسم باستان باشد                تو سروی و گلی و سرو و گل در بوستان باشد) تا جهان باقیست لطافت کلمات این شاعر و مرد بزرگ غزنه، جاویدان خواهد بود. با پیروی از کلام پر لطف شاعر بزرگ دیار ما، من هم آرزومندی نیکویم را به هموطنان عزیزم و مردمانی که نوروز و سال نو را با لذت و خوشحالی تجلیل می نمایند، با آرزومندی خوشی و سعادت  شان و نیک خواهی  معنوی و مادی و صحی برای همه، از جانب خودم و خانواده ام در روز مبارک نوروز و به مناسبت  حلول سال ۱۳۹۶خورشیدی،  با حرمت تقدیم می نمایم. آن عده از مردم شریف کشور که با فرهنگ و تأریخ خیلی قدیم وطن علاقه و وابستگی دارند، می پذیرند که تجلیل از نوروز که از روز اول سال آغاز می گ...

راجع‌ به تجلیل و تحریم نوروز در افغانستان

2017-Mar-19 || 

در افغانستان، جشن نوروز همواره و به ویژه در سالیان اخیر، با مناقشاتی همراه بوده است. بخشی از مردم به گرمی از آن استقبال می‌کنند و برخی حلقات مذهبی، به شدت با آن مخالفت نشان می‌دهند. دلایل مخالفین نوروز: مخالفان جشن نوروز که برخی جناح‌های سنتی و گروه‌های شبه سلفی اند، از موضعِ دینی به تحریم نوروز و هر گونه مراسم مربوط به آن حکم می‌دهند. آنان دلایلی برای این کار بر می شمارند، از جمله این که: ۱- برگزاری آیین‌های کهنی از این ...

ښاغلی قاضي باران د نوروز اړوند څه ښه ليکي: نوروز ته مطلق حرام ویل د دین په احکامو ناپوهي ده

2017-Mar-18 || 

نورې خبرې به نه کړو ځکه همدغه شرعي فقهي لیکنه البته کفایت کړي. کړنې ته هغه وخت حرام ویل کېږي چې صريح لفظ سره د دلیل په بنسټ ورڅخه منع راغلي وي. سمه ده چې د دوه اخترونو لمانځل زموږ په دین کې شته،لومړی کمکی اختر د قرآن او روژې بشپړتيا د شکر په مناسبت او دوهم،لوی اختر د حج مناسب لپاره چې دواړه دیني شرعي مناسبتونه دي. راغلو نوروز ته چې دیني مناسبت نه دی،بلکې یو ټولنیز عرف او رسم او رواج یا عادت دی.  د نوروز په ورځ له خوشحالۍ څخه منع نشته...

مفاهیم کلیدی در فلسفة میان فرهنگی از چاپ برآمد

2017-Mar-18 || 

مفاهیم کلیدی در فلسفة میان فرهنگی، عنوان کتابی است که اخیراً به کوشش مؤسسة علمی و فرهنگی تسامح از چاپ برآمده است. نویسندة این اثر سید حسین اشراق، استاد فلسفه است که در فلسفه و جامعه شناسی کارشناس و نظریه پرداز طراز اول کشور می باشد. این اثر گرانبهای آقای اشراق، حاوی 119 صفحه و شش فصل است که پیوند متقابل فلسفه و فرهنگ را به بررسی گرفته و تلاش کرده تا به توسل به بازخوانی ادبیات فلسفی در فرهنگ های متفاوت ما مسیر گفتگو و مدارا را فراهم کند و ...

!ادبیـات بـی مخاطـب ادبیـات مـرده اسـت

2017-Mar-11 ||  پرتو نادری

تا ادبیات بوده و تا ادبیات هست، ستیزۀ  همیشه‌گی اصالت ادبی و ابتذال ادبی ادامه دارد. حلقه بازی‌های ادبی گسترۀ بینش ادبی انسان را تنگ می سازد، گونه‌یی بیماری است که با دریغ از چندین سال به اینسو ادبیات و فرهنگ افغانستان از چنین حلقه بازی‌هایی رنج می برد! آن هم وقتی این حلقه‌های ادبی چنان مافیای ادبی عمل می کنند یاهم مهار خود را به دست این یا آن مافیای سیاسی – قومی  می دهند!  در روزگارما این حلقه بازی‌های ادبی گاهی همان قدر بیهوده و مبتذل است که حلقه بازی های سیاسی در کشور. آنانی که بر ادامۀ همه تجربه ها و ارزش های ادبی گذشته، پشت پا می زنند و می پندارند که گویا  به پیامبرزاده یی  بدل شده و به منبری رسیده اند، با دریغ در نمی یابند که تنها به جایی نرسیده اند، بل از پا مانده‌گانی بیش نیستند که در گودال توهم خود دست و پا می‌زنند. هرچند هیاه...

Previous   ||   Next